Rozdział 8

- Szczerze mówiąc, pierwszy raz w życiu widziałem coś tak przerażającego i, wierzcie mi, mam nadzieję, że ostatni – rzekł chłopak. Powaga wyostrzyła rysy jego delikatnej twarzy. – Żyją na ulicach, śpią w piachu i brudzie, co poniektórzy stąpają po ziemi boso. Szczupli, wybiedzeni – wyglądają tak, jakby od dawien dawna nie zaznali smaku chleba.

W pokoju zapanowała cisza, przerywana niekiedy dyskretnym brzęczeniem wciąż włączonego telewizora. Żadne z nastolatków nie potrafiło wykrztusić z siebie słowa, przetwarzając w głowie wypowiedziane przez Sterlinga informacje.

Ross wypuścił donośnie powietrze z płuc.

- Ster – zająknął się, skołowany analizą, jaką nadal przeprowadzał jego mózg. – W Nigerii nie jadają chleba...

Ludzie mają to do siebie, że w momentach kompletnej rozpaczy, wszechogarniającej pustki, czy też zwyczajnego odrętwienia i niemożności dobrego ruchu – próbują czymś to zabić. Większość z nich po prostu zaczyna się śmiać. Mówi coś, co względnie powinno bawić, ponieważ łudzi się, że wszystkie negatywne emocje znikną. Zupełnie tak, jakby nigdy w nas nie zagościły.

Chłopak przyjrzał się skonsternowanemu Rossowi. Jego przyjaciel zmagał się z tak silnym współczuciem, że jedyne, co przyszło mu do głowy, to powiedzenie czegoś śmiesznego. Nic w tym dziwnego – gdy Sterling po raz pierwszy ujrzał intensywnie wystające żebra, zapadnięte policzki i przeraźliwy strach w oczach tych biednych dzieci – sam szukał w myślach najlepszego z kawałów, jaki kiedykolwiek mógł usłyszeć. Wszystko, by nie rozpłakać się jak dziecko. Zdrowe i szczęśliwe dziecko, które w nocy budzi się bez mamy i stąd jego łzy. Dziecko, które posiada dach nad głową oraz jedzenie. Dziecko, które ma schronienie w matczynych ramionach. Dziecko, które urodziło się z przyszłością. Dziecko nie pochodzące z mrocznych zakątków Afryki.

Sterling uśmiechnął się lekko, wręcz niewidocznie, lecz to Rossowi wystarczyło. Zrozumiał.

- Nigdy w życiu nie czułem się tak spełniony jako człowiek, dopóki nie spotkałem tych dzieci, nie pomogłem im, nie podarowałem jedzenia. Póki będę żyć, nie zapomnę wdzięczności w ich wystraszonych oczach – powiedział, a jego głos brzmiał tak, jakby ponownie tam stał, ponownie to przeżywał.

Dłoń blondyna powolnym gestem ułożyła się na ramieniu przyjaciela. Ten zwrócił wdzięczne spojrzenie ku przyjacielowi, lecz wciąż milczał. Poklepał jego rękę, wymusiwszy przy tym na twarzy delikatny uśmiech.

Cała trójka milczała, napawając się niekrępującą nikogo ciszą. Ciszą idealnie wpasowaną w nastrój, jaki pozostawiły po sobie niedawno wypowiedziane wspomnienia.

Podróż Sterlinga, chociaż trudna, pozostawiła w nim trwały ślad. Ślad dojrzałości. Szanował go sobie i cenił bardziej, niż przypuszczał. Czuł, jak zmieniają się w nim postawy, które niegdyś przybierał. Jak narasta w nim chęć dowartościowania swojego życia i świata, opiekowania się nim, jak najlepiej potrafi i wykorzystania wszystkich możliwości, jakie Bóg mu podarował. Wiedział, że nigdy nie docenił ich naprawdę.

- Przepraszam za ckliwość. Od powrotu czuję się innym człowiekiem – zaśmiał się niemrawo. – No, może nie innym, ale na pewno dojrzalszym. Lepiej postrzegam świat. Chyba w końcu rozumiem tyle, co ty – dodał, szturchnąwszy lekko Rossa w pierś.

Blondyn parsknął śmiechem.

- Nigdy więcej nie puszczę cię nigdzie samego – odparł.

- Myślisz, że potrzebuję niańki? – Jedna z brwi Sterlinga powędrowała ku górze.

- Powiedzmy, że wolę określenie przyjaciel. – Uśmiechnął się. – Poza tym... – Wstał gwałtownie, aby w mgnieniu oka przylgnąć do chłopaka całym ciałem. – Tęskniłem, bracie!

Laura zaśmiała się perliście – pierwszy raz, odkąd zatraciła się w opowieści nowo poznanego kolegi.

Widok dwójki tak zżytych ze sobą przyjaciół sprawiał jej niepohamowaną przyjemność i radość. Przypominali jej ją samą, zawzięcie obejmującą Ashley. Laura tęskniła za nią jak szalona – rzadko kiedy rozstawały się ze sobą na tak długo. Żałowała, że przyjaciółki nie ma obok niej, aby razem mogły zaśmiewać się do łez z Rossa i Sterlinga, a następnie, gdy zostaną już same, opowiedzieć sobie o uczuciach, które targałyby nimi na widok przystojnych kolegów. Szatynka miała jej tak wiele do powiedzenia...

- Chłopaki, wybaczcie mi, ale muszę do kogoś zadzwonić. – Po tych słowach Laura wyszła z salonu, zostawiając zdezorientowanych blondynów za sobą.

Przyjaciele popatrzyli po sobie, wzruszywszy na przemian ramionami. Obydwoje nie mieli pojęcia, dlaczego dziewczyna tak nagle musiała zadzwonić, ale stwierdzili, że gdyby było to coś ważnego - na pewno by im powiedziała. Śmiejąc się pod nosem, przeszli do postawy siedzącej.

- Teraz twoja kolej – powiedział Sterling, świdrując towarzysza wzrokiem.

- Nie rozumiem...

- Idiota – skwitował blondyn. – Opowiadaj! Co się działo, kiedy mnie nie było? – dodał po chwili.

- Nic szczególnego – wymamrotał prędko chłopak.

- Nic szczególnego, mówisz? – Przechylił głowę na prawą stronę. - To dziwne, bo rzadko kiedy widzę, żebyś tak intensywnie wpatrywał się w dziewczynę albo, jak to nazwałeś, nic szczególnego. Wyglądało mi to na coś poważniejszego, ale mogę się mylić. W końcu - co ja tam wiem! – wydedukował Sterling z coraz szerszym, chytrym uśmiechem.

- Lubię ją – wybąkał. Twarz Rossa przybrała postać dorodnego pomidora.

- Tylko?

- Cholera, Ster! – jęknął. – Zakochałem się, ale co z tego? Nic z tego nie będzie, odpuść.

- Dlaczego? – Blondyn nie krył zdziwienia.

- Bo tak – burknął.

- Ross...

- Ona nie chce, ok?

- Ale dlaczego? – drążył. Wiedział, że oczekuje na coś niemiłego. Coś, co łamało serce jego przyjaciela. Mimo to uparcie czekał, aż chłopak wyrzuci to z siebie. Wierzył, że będzie mu wtedy lepiej.

- Gdzie jesteśmy?

Takiego obrotu rozmowy Sterling się nie spodziewał. Zaskoczenie automatycznie wpełzło na jego twarz. Skonsternowany, odpowiedział na pytanie.

- W domu pani Marano.

- Jak myślisz, co robi tutaj Laura?

Kolejne bezsensowne pytanie.

- Przyszła z tobą. Susan jest jak twoja druga matka, pewnie chciałeś je ze sobą zapoznać.

Chłopak westchnął cicho w odpowiedzi. W jego oczach ukrywał się autentyczny smutek i ból. Tak silny i tak mocny, że w sercu Sterlinga coś zakuło. Ross miał to do siebie, że jego wrażliwość zbyt często dawała mu się we znaki, lecz nigdy tak intensywnie. Jemu po prostu pękało serce.

Blondyn wstał z kanapy. Podszedł do stojącej nieopodal komody, podniósł z niej jedną z ramek i wrócił na miejsce, ułożywszy fotografię na kolanach przyjaciela. Na zdjęciu widniała uśmiechnięta Laura.

Sterling wybałuszył oczy, zszokowany obrotem spraw. Na jego twarzy widniało tak wiele pytań, że na drugim końcu świata ich jaskrawość rzuciłaby się w oczy każdemu.

Ross uśmiechnął się blado i odłożył zdjęcie na miejsce.

- Ona wyjedzie – wyszeptał. – Do Californii.

Wciąż zdezorientowany chłopak, podszedł do przyjaciela i przytulił go mocno do siebie. Czuł przyspieszony oddech Rossa, czuł, jak pojedyncza łza wylądowała na jego ramieniu.

I wtedy zrozumiał.

To była ona.

Laura po raz kolejny wydreptywała w pokoju ścieżkę na kształt okręgu. Przechadzała się niespokojnym krokiem, nieustannie wyczekując, aż przyjaciółka podniesie słuchawkę.

Może się obraziła? W końcu tak rzadko się do niej odzywam... – pomyślała szatynka, pozwalając poczuciu winy wygryzać w niej dziurę. – Ależ ja za nią tęsknię.

A jeśli coś się stało? – zapytała samą siebie, gdy z telefonu wydobył się kolejny sygnał. Oczy diametralnie jej się powiększyły. Strach przysłonił zdrowy rozsądek, usta zaczęły drżeć. – Nie, na pewno nie może rozmawiać i tyle.

- Tak? – Zza słuchawki dobiegł ją radosny sopran. Uśmiechnęła się szeroko.

- Ashley? – Zapiszczała radośnie, nie kryjąc swojej euforii.

- No raczej! – zaśmiała się dziewczyna. – Cześć, Lau.

- Przepraszam, że nie zadzwoniłam. Nie gniewaj się na mnie, proszę cię. Tak bardzo za tobą tęsknię, a kocham cię jeszcze bardziej, niż tęsknię! – żachnęła się Laura, wypowiadając wszystko na jednym wydechu.

- Lau, spokojnie, nic się nie dzieje – odparła ciepło. – Przecież byłaś zajęta Rossem, a ja, moja droga, również miałam towarzystwo.

- Kogo poznałaś?!

- Nazywa się Matt – niewiarygodnie przystojny i niesamowicie słodki! – zaćwierkała Ashley.

- Nie wątpię! Muszę go koniecznie poznać! – Uśmiechnęła się lekko.

Wiedziała, z czym wiąże się poznanie nieznajomego chłopca Ashley i z całych sił starała się odgonić tą wizję. Tak. Z wyjazdem, gdzie sama myśl paraliżowała ją od środka. Laura na wszelkie możliwe sposoby unikała sytuacji, w których mogłaby rozdrabniać się nad skutkami swojego pożegnania. Pragnęła się w to nie zagłębiać i po prostu nad tym nie rozmyślać. W im większej niewiedzy pozostawała, tym mniej bolała ją świadomość, że tak czy inaczej nie uniknie wyjazdu, tylko będzie musiała stawić mu czoła.

Na sam przebłysk nadchodzących wydarzeń, zadrżała.

- A ty? Jak tam u ciebie? – zagadnęła przyjaciółka.

- Wiesz, Ley, mam ci tyle do powiedzenia! Na temat Rossa i babci, i o tym wspaniałym miejscu. –Zatraciła się na moment. – Oh, właśnie! Poznałam świetnego chłopaka, na pewno przypadłby ci do gustu – odpowiedziała podekscytowana szatynka.

- Pewnie masz rację, ale ja jemu już niekoniecznie – skwitowała żartobliwie.

- Oj, przymknij się! – wzburzyła się. – Strasznie za tobą tęsknię – wyszeptała po chwili. – Przyjeżdżaj szybko.

- Ani się obejrzysz, a będę obok – odparła, delikatnie akcentując słowa. – Obiecuję.

Do pomieszczenia wszedł Ross, wpierw delikatnie pukając. Na widok Laury uniósł kąciki ust ku górze.

- Nie przeszkadzam? – zagadnął szeptem.

- Skądże. Coś nie tak? – Dziewczyna odwzajemniła uśmiech.

- Nie, nie. Chciałem ci tylko powiedzieć, że mama dzwoniła, abym wpadł do niej na moment. Ponoć coś ważnego. Zajmie to tylko chwilę, za niedługo wrócę – odpowiedział blondyn.

- Jasne, nie ma sprawy.

Chłopak ponownie się uśmiechnął. Już miał wychodzić, kiedy zatrzymał go niepewny głos Laury.

- Sterling jest na dole?

- Spokojnie, on nie gryzie. – Zaśmiał się promiennie. – Daj mi dwadzieścia minut, księżniczko, a zabiję smoka ziejącego ogniem. – Puścił jej oczko.

- Dobre sobie. – Zawtórowała mu. – To trochę dziwne, że bratasz się z wrogiem.

- Każdy ma w sobie mroczniejsze i łagodniejsze strony.

- W twoim przypadku ciężko dostrzec te pierwsze – zachichotała.

Przez falę śmiechu przebijały się ciche, niewyraźne piski. Para spojrzała po sobie dwuznacznie, po czym rozglądnęła się na boki. Cisza.

Laura! – zazgrzytał zdeformowany głos.

Ross odskoczył przerażony. Gorączkowo zaczął przeczesywać pokój – bez rezultatu. Niedowierzenie przemieszane paniką wzrastało w jego brązowych tęczówkach z prędkością światła. Szatynka zaśmiała się donośnie.

- Co cię bawi? Tu straszy! – zakomunikował Ross, chociaż sam nie mógł się powstrzymać, aby nie wybuchnąć – tak bardzo wydawało mu się niedorzeczne to, co mówił.

- Ty głuptasie! – powiedziała, zdławionym przez chichot głosem. – Przecież to Ashley! – uniosła telefon na wysokość oczu chłopaka.

Zażenowany Ross, pacnął się wdzięcznie w czoło.

- Pozdrów ją ode mnie – wymamrotał na odchodnym i już go nie było.

Laura szczerze się zaśmiała. Przy nim zawsze tak było.

 

Witajcie kochani!

Wyrobiłam się w normie czasowej, z czego jestem niezmiernie zadowolona. Miejmy nadzieję, że tak będzie regularnie, ale niczego nie obiecuję. Atmosfera mi w tym ostatnio nie sprzyja, ale mówi się trudno.

Znowu nie zakończyłam rozdziału tak, jak chciałam to zrobić. Jeszcze lepiej! Nie zakończyłam rozdziału tak, jak chciałam to zrobić tydzień temu! Nie dość, że wtedy tego nie zrobiłam, to jeszcze przewlekłam rozdział ósmy na tyle, aby i tutaj tego nie zrobić. Nie wierzę w siebie, naprawdę. W dodatku składnia tego akapitu mnie powala, ale to wszystko z jawnej frustracji :D

No, ale nie będę się użalać. Mimo wszystko jakoś ta ósemka wyszła na ludzi. MNIEJ WIĘCEJ.

Zastanawiam się, ile rozdziałów mi zejdzie na pierwszą część opowiadania. Umownie rzecz biorąc, części są dwie – oczywiście tylko wizualnie, gdyż wszystko będzie opisane w jednym ciągu. Jezu, jak ja nieskładnie piszę tą notatkę!

Abstrahując, w końcu zmobilizowałam się do zrobienia zakładki „polecane”. Dalej czegoś, a raczej kogoś, mi w niej brakuje i jeśli ktoś przyuważy cóż to takiego – będę wdzięczna, jeśli da znać.

Dziękuję za wasze odwiedziny. Za to, że czytacie to i komentujecie. Nie wyobrażacie sobie, jak bardzo mnie to cieszy! Mam głęboką nadzieję, że przybędzie was więcej! A jeśli już tu zaglądniecie, dajcie o sobie znać. Będzie mi strasznie miło.

Pozdrawiam i do napisania!